Boekpresentatie “Labyrint der geesten”                                                                        

Tekst & foto's by Amanda, 

13 November 2017

 

Het Concertgebouw straalt op deze koude frisse avond, in afwachting van de beroemde schrijver, internationale bestseller, Carlos Ruiz Zafòn, oorspronkelijk afkomstig uit Barcelona.

Een muzikale avond, waarin hij ons meeneemt in zijn schrijvers labyrint. Ter gelegenheid van de publicatie van zijn nieuwe roman: “Het labyrint der geesten” 

 

 

Een warm publiek, man en vrouw, jong en oud vullen de kleine zaal. Naast mij hoor ik Spaanse klanken.

In de foyer is er de mogelijkheid om een vraag op te schrijven voor Zafòn, ik twijfel geen moment, schrijf mijn vraag op en stop het kaartje in de daarvoor bestemde brievenbus.

De gastheer van vanavond, Ivo Niehe komt op en onder warm applaus die de akoestiek van de kleine zaal in het concertgebouw eer aan doet, komt de master himself het podium op… Carlos Ruiz Zafòn! Met zijn relaxe uitstraling en de bril die hem kenmerkt neemt hij plaats om te vertellen. Allereerst over zijn bril, zijn neus, die dit montuur nodig heeft en waarvan veel mensen denken dat hij “architect” is. Met zijn humor verteld hij, dat dat vaak tijdens zijn reizen aan hem wordt gevraagd. Met zijn dosis fantasie antwoordt hij dan in geuren en kleuren dat hij dat “ene beroemde gebouw” in Barcelona ontworpen heeft. Met kraalogen zegt hij dan “that’s mine…"

Ik zie het voor me, hoe hij op deze schaamteloze manier mensen in zijn fantasie meeneemt, wat tenslotte zijn kwaliteit is, als het om zijn schrijftalent gaat. Want daar gaat het vanavond over, zijn laatste boek van het vierluik “Het Labyrint der geesten.” Jaren heeft hij hieraan gewerkt. “Zinnen schrijven, herschrijven en nog een keer, totdat dat niet meer lukt, dan moet het goed zijn, voor de lezer en kan het naar de drukker, niet eerder.” Want zijn schrijven werkt als een machine waarvan alleen hij de handleiding heeft, zo legt hij uit.

 

“Het Kerkhof der vergeten boeken” als metafoor voor informatie, cognitie en meer, maar ook als vertaling naar het leven, de boeken, het labyrint, als bouwstenen van ontwikkeling, van alles wat je in het leven meemaakt en je vormt tot wat je bent geworden tot nu toe. Zafòn spreekt als een wijs man, dat als je jong bent, je over zoveel dingen druk kunt maken, maar als je ouder bent, je in essentie weet wat je wilt en wat je niet wilt, je maakt je niet meer druk om zoveel (kleine) dingen. 

 

Als klein kind wist hij dat hij schrijver wilde worden. Zijn vader zag dat niet als een beroep waarmee hij zou kunnen leven en vertelde hem dat hij beter een baan kon gaan zoeken om in de weekenden te schrijven. Echter dat was niet zijn droom, hij wilde geen “weekend schrijver” worden, maar zijn geld verdienen met het èchte schrijverschap! Hij wilde er schriften en pennen van kunnen kopen. De eerste boeken die hij schreef waren vooral in de sfeer van hoe andere vonden dat hij moest schrijven. Pas bij het eerste boek van deze serie, “Schaduw van de wind” voelde hij dat hij schreef wat hij zelf wilde. En gelukkig maar denk ik dan, want wat ben ik gek op zijn boeken, ze zijn anders, nemen je mee naar een andere, duistere wereld en ondertussen leer je alle personages kennen alsof ze echt bestaan.

 

Zijn opzet was van het begin om het hele verhaal in vier delen te schrijven. Als alles in één boek zou komen zou dat ruim 3.000 pagina’s worden, hij wijst naar het grote kartonnen boek dat voor hem staat ter presentatie. Hij omschrijft zijn machine als allemaal gedachten spinsels, een plot krijgt een plot en daar weer een plot van. De karakters zijn een onderdeel van hem geworden, Daniel, maar ook Fermin, die met zijn humor en kijk op de wereld, een stuk van zijn eigen persoon blijkt te zijn, maar ook Juliàn Carax is een figuur waar hij zich goed mee kan vinden. 

 

Het blijft bijzonder en fenomenaal dat je zijn boeken in verschillende volgorde kunt lezen, het verhaal blijft zoals het is. De lezers reizen zo op hun eigen manier, met een gedeeltelijk ander perpectief door het verhaal. Het laatste boek, waar het vanavond over gaat, zou hij echter wel als de ontknoping lezen, tenminste zoals ik hem begrepen heb. In dit laatste verhaal introduceert hij een, zoals hij het met vuur in zijn ogen omschrijft, “femme fatale”  Alicia… Hij vraagt of de lezer gedurende het hele boek, mededogen voor haar wil hebben. Hij omschrijft haar als “angel of the darkness…” 

 

Ik kan eigenlijk niet wachten om te beginnen met lezen. Ook omdat ik het zo speciaal vind dat de manier waarop hij met zijn passie en met zoveel rust en vleugje humor verteld, je ook de schrijver al denkt te kennen. Deze puurheid maakt dat je zijn woorden bijna in elke zin in het boek echt gaat geloven… Want hoe hij schrijft is werelds, wat een eer om zo’n groot talent te mogen ontmoeten en naar hem te luisteren. Deze avond neemt Zafòn ons ook mee in zijn inspiratie vertaald in muziek. Als hij achter de vleugel kruipt voel ik ook daar, het verhaal dat hij verteld. Hij speelt het zelf gecomponeerd stuk: “El Cementerio de Los Libros Olvidados” en neemt de zaal mee in zijn mooie klanken.

 

Ik voel zijn woorden als hij verteld dat hij zijn hele leven schrijft, hoe hij tot in de late uren, het liefst ’s nachts tot het dag wordt zijn woorden op papier zet. Het zijn de beste momenten om in stilte inspiratie uit te werken, het werkt voor mij ook. Als de hele wereld slaapt, wordt het verhaal wakker en worden woorden zinnen in een verhaal gegoten… Ik schrijf vanaf dat ik kan schrijven, ooit hoop ik een boek te mogen uitgeven. Voor sommige dromen moet je hard werken, focus houden en je voeden met inspiratie. Ik schrijf op mijn manier. Al zou ik maar een heel klein vleugje kunnen schrijven, zoals dit groots talent doet… Natuurlijk in mijn eigen stijl, want ieder is uniek.

 

"Learn your craft..."

Tegen het einde van de avond, herken ik de eerste vraag die uitgekozen wordt en krijg ik antwoord op mijn vraag; “Wat zijn beste tip is om een boek te schrijven?” Waarop hij antwoordt: “Like the same thing you do anything you like in your life…” "Learn your craft..."

 

Na afloop staat er een lange rij te wachten voor de signeersessie. Ik voel mij als een klein kind, als ik mijn zenuwen door mijn lichaam voel van opwinding. Ik vertel hem dat ik ook schrijver ben en hij mijn grote inspiratie bron is. We maken een foto terwijl zijn pen, voor iedereen met evenveel aandacht rust en passie, de pagina verzegeld met de inkt die uit zijn pen komt.

Na zijn woorden “Good luck with your book!” sla ik het boek, dat ik stevig in mijn handen houd open en lees met tranen in mijn ogen de woorden die hij in zijn sierlijk handschrift voor mij opgeschreven heeft:

 

"Voor Amanda, 

Fellow writer! 

 Zafòn” 

 

 

  FullSizeRender 109 kopie         

   

  IMG 7458     

  

FullSizeRender 110

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FullSizeRender 109

 

 

 

 

 

 

 

Meer info?

Wilt u meer weten? 

Neem contact op